عطرِ عاشورا؛ حکایت پیرمردی که با رایحه‌ی بهشت سفر کرد

به گزارش خبرگزاری حوزه، مداومت بر زیارت عاشورا، کیمیایی است که جان و جهان مؤمن را معطر می‌سازد. روایت زیر که در نشریه «افق خانواده» به چاپ رسیده است، گواهی بر آثارِ ملموسِ این انسِ روزانه با سیدالشهدا(ع) است که تقدیم مخاطبان می‌شود.

جنازه ای که بوی گلاب می‌داد یک بار پیرمردی را آوردند که اصلا به مرده شبیه نبود؛ چهره روشن و بسیار تمیز و معطری داشت. وقتی پتو را کنار زدم بوی گلاب می‌داد.

آن قدر تمیز و معطر بود که من از مسئول غسال خانه تقاضا کردم خودم شخصاً این پیرمرد را بشورم و غسل بدهم. همه بوی گلاب را موقع شست و شو و وقتی که آب روی تن این پیرمرد می ریختم حس می کردند.

وقتی که غسل و کفن تمام شد، بی اختیار در نماز و تشییع این پیرمرد شرکت کردم.

بیرون برای تشییع و خاک سپاری اش صحرای محشری به پا بود. از بین ناله های فرزندانش شنیدم که گویا این پیرمرد هر روزش را با قرائت زیارت عاشورا شروع می کرد. از بستگانش دقیق تر پرسیدم گویی این پیرمرد به این موضوع شهره بود؛ آدمی که هر روزش با زیارت عاشورا شروع می شد.

راوی: م. موسوی (غسال بهشت زهرا)

منبع: نشریه افق خانواده